Hoe zal ik het noemen?

Wat een titel: hoe zal ik het noemen? Een vraag waar ik niet 1-2-3 uit kwam en het dus maar liet voor wat het was. Gek eigenlijk dat ik dat doe, want daar gaat dit blog nu juist over. Dingen laten voor wat het is en niet reageren op iets wat gebeurt in m'n omgeving.

Hans, mijn oud-collega, noemde mij ooit eens een activist en ik wist meteen wat hij bedoelde. Soms kan ik reageren als door een wesp gestoken. Dit gedrag wordt met name door drie soorten voorvallen geprikkeld: persoonlijk onrecht dat mij of de mijnen wordt aangedaan, oneigenlijk gedrag en onrechtvaardigheid.

Al vrij jong stoof ik op 2 jongens af die beiden een kop groter waren dan ik. Aanleiding: ze waren m'n broertje aan het sarren, uitdagen, kleineren en zo. Het resultaat bestond uit wat blauwe plekken en schrammen, een bebloed shirt en een broertje dat onbeschadigd naar huis kon. Het bebloede shirt was van mij: de bevuilende substantie niet. Typisch geval van persoonlijk onrecht, hoewel mijn reactie in deze nu wat anders zou zijn.

De afgelopen weken erger ik me weer groen en geel als ik met de honden het bos in loop. Ten eerste barst het er weer van de bikers die gebruik maken van dezelfde paden als wij doen. Daar is nog niks mis mee, maar ..... Het feit dat zij menen dat ik met m'n honden te allen tijde en bij voorkeur in zo kort mogelijke tijdsspanne voor hen moet wijken, is een andere. Deze mening delen we duidelijk niet. We maken allemaal graag gebruik van ditzelfde bos en iedereen heeft hier recht op zijn eigen stukje ontspanning. Ik haal de lijn van Molly in en houd haar kort bij me als ik een fietser signaleer. Gelijktijdig laat ik hen weten dat er nog twee los lopen in de nabijheid. Zo hoort het vind ik. Maar als het hen niet snel genoeg gaat, laten ze dit luid en duidelijk merken. Daar schrik ik dan zo van dat de lijn van Molly (voor de niet-kenners: ruim 60 kg en 1.80m van neus- tot staartpunt) spontaan weer de volle lengte heeft. Dit laatste heeft op een of andere manier een snelheidbevorderend effect op de meeste bikers. Een voorbeeld dus van oneigenlijk gedrag, ten minste in mijn ogen. Ook een voorbeeld van het feit dat Hans mij terecht activist mag noemen.

In datzelfde bos stoor ik me echter ook aan boomstammen en grote takken die regelmatig (lees: dagelijks) dwars over de paden worden gelegd. Deze kom je voor 99% tegen op de ook door eerder genoemde bikers gebruikte paden. En daar stoor ik me dan weer aan. Immers, niet al die bikers zijn klootviolen: dat is een kleine minderheid. En ook al is er een groep bij die zich niet kan gedragen, ook de bikers maken graag gebruik van dit bos. En wat me nog veel meer stoort is dat een andere groep gebruikers hiermee in het gedrang komt. Juist ja, de mensen die slecht ter been zijn of gewoon lekker vanuit hun scootmobiel van het bos willen genieten. Zij kunnen door deze obstakels niet verder over het ingeslagen pad en dat is gewoon onrechtvaardig. Op zo'n moment komt de activist in mij ook weer boven: alleen een passende actie moet ik nog bedenken.

Deze week had ik een mooie combinatie van mijn 'prikkels' te pakken. We ontvingen twee doorlaatkaarten van de gemeente Landgraaf in verband met Pinkpop. Deze triggeren alle drie mijn receptoren (ontvangers) tegelijk: persoonlijk onrecht, oneigenlijk gedrag (huftergedrag in deze) en onrechtvaardigheid. En dan kan ik het weer niet laten....... Overal waar ik nu ' pinkpop' lees, voel ik behoefte om te reageren. Op een facebook-post van de een, op een blog van de ander, op een artikel op de website van L1 en ga zo maar door. En wat kwam ik vandaag in het bos tegen? Precies: een biker in een roze Pinkpop shirt. Bah!

Nog altijd kan ik het niet verkroppen dat wij, na 2 mooie Pinkpop-jaren, vorig jaar niet langer welkom waren! Twee jaar achter elkaar waren Jacky en ik naar Pinkpop geweest en beide jaren ging Jacky op haar scootmobiel die kant op, het terrein op en eenmaal zelfs het VIP-gedeelte in. En vorig jaar waren we niet meer welkom: scootmobiels mochten er niet meer in. De 'heer' Smeets meldde in al zijn wijsheid dat deze niet veilig zijn. Sterker nog, hij vroeg iemand in zijn scootmobiel die onverrichterzake om moest keren of deze meneer wist wat er in Duisburg bij de Love Parade gebeurd was (zie hier). Wat dit vreselijke voorval met scootmobiels te maken heeft, is mij een jaar later nog altijd niet helder.

Het feit dat wij daar niet welkom waren, gaf ons een gevoel van leprozen. Jacky voelde zich echt gediscrimineerd, gekleineerd, niet welkom, outcast en meer. Ze vroeg zich bijna af of het ooit zo ver zou komen dat mensen met een beperking straks gewoonweg een spuitje zullen krijgen. Ze kosten te veel, zijn de samenleving alleen maar tot last, voegen niets toe aan onze maatschappij dus ........ einde oefening! Natuurlijk had Smeets een verhaal. Een scootmobiel is onveilig, als er wat gebeurt dan kom je niet weg, je blokkeert de weg voor anderen, je kan tegen mensen aanrijden en ga zo maar door. Met een rolstoel is dat anders: dan heb je te allen tijde een begeleider (die niet verplicht is), kan je sneller uit de 'voeten' en ga zo maar door. Bullshit natuurlijk, maar hij verkoopt het met verve.

Hij is je wel ter wille hoor. Je kunt wel je laatste beetje zelfredzaamheid inleveren en in een rolstoel, die beschikbaar is, plaats nemen. Wat hij niet snapt (en daar komt de onrechtvaardigheid) is dat hij hiermee iemand willens en wetens het eerder genoemde stuk zelfstandigheid ontneemt. Het oneigenlijke gedrag hierin zit in het feit dat valide mensen net zo lastig kunnen zijn als die mens in een scootmobiel. Dronken mensen botsen tegen anderen aan, iemand die niet goed uitkijkt en achteruit loopt kan hetzelfde overkomen. Niet echt erg want je zegt gewoon even 'sorry', zoals het hoort. Van alle scootmobiels die ik in die 2 jaren op Pinkpop gezien heb, heb ik er niet een full speed zien rijden. Dus dat probleem (h)erken ik niet. Navraag leerde me ook dat Lowlands en Rock Werchter wel toegang verlenen aan mensen met een scootmobiel. Soms weliswaar met een verklaring, maar dat is nog te begrijpen. Pinkpop heeft voor ons dus afgedaan! En dan is die doorrijkaart weer mijn rode lap die de activist doet ontwaken. En dan gaat er ook nog een deel van mijn belastinggeld naar datzelfde Pinkpop. Want de gemeente  zet de wegen af, haalt het afval op, besteedt uren aan veiligheid en meer en dat allemaal voor een evenement dat discrimineert!
Dan denkt die activist weer 'sta alleen evenementen toe als deze voor een ieder normaal-denkend en normaal-handelend mens toegankelijk zijn. En als ik dan weer op internet lees dat de pinkpop-baas toch zo blij is met de verstandelijk beperkte vrijwilligers dan denk ik 'zolang ze maar wel zelf kunnen lopen, Jan'. En vervolgens moet ik dan toch concluderen dat de enige met een echte verstandelijke beperking deze pinkpop-baas Jan Smeets zelf is.

Zo, dit is er weer uit. Nu de activist weer terug in de fles proberen te krijgen. Tot volgende week dan want dan staat de straat weer vol met auto's, dat eerder genoemde bos vol met tentjes, de wegen vol met bezoekers en de lucht vol met muziek. En dat allemaal van een groots evenement .......... waar wij niet welkom zijn!

Sjun wiekend!

Ons vakantiegevoel

Op vrijdag 13 april was het zo ver: onze vakantie begon. Nu hoor ik je al denken ' waarom in hemelsnaam juist op vrijdag de 13e'? Wel, het antwoord is heel simpel: met ons geluk van de afgelopen 4 jaren maakt dat allemaal toch niks meer uit! Wel dan?

Die vrijdag was voor een speciaal moment gepland, namelijk de verkoop (lees: het transport) van onze woning. Na een lastige start qua verkoop, verhuur inclusief verbouw tot hennepplantage en meer, was de woning na bijna 4 jaar nu toch echt verkocht. Bijkomend detail was de BKR-registratie van onze aspirant-kopers, maar die zou eind maart/begin april worden doorgehaald, zoals dat heet. En dat gebeurde ook! Maar Jacky en Jan zouden Jacky en Jan niet zijn als daar toch weer wat op de loer lag. De BKR-registratie was dan wel weg, de bank gaf het geld nog niet vrij. Dus wij snel op de laatste werkdag voor ons vertrek nog een machtiging regelen voor de medewerkers van het notariskantoor om namens ons te tekenen. Daarna nog 'wat' geld overgemaakt om het verschil tusesn ons hypotheekbedrag en het verkoopbedrag bij de spijkeren en klaar was Klara ....... dachten we.

Niets bleek minder waar. Door een negatief rekeningsaldo bij de kopers van toch wel € 19,- kwam het geld nog niet vrij. Wij vertrokken maandag de 16e april naar Mallorca in de stellige overtuiging dat het transport die dag rond 20 uur plaats zou vinden. Maandag werd dinsdag, dinsdag werd woensdag en woensdag werd zeker geen donderdag! Vrijdag de 20e liet onze makelaar weten dat het transport rond was en die vrijdag alsnog om 20 uur plaats zou vinden. En wij waren toen al 5 vakantiedagen verder; gevarieerde dagen met veel kilometers, veel Spaans, veel mooi weer maar toch elke keer weer die sluier er overheen. ' Zou de verkoop wel echt doorgaan, wanneer zou dit gebeuren of ketst het toch uiteindelijk af ' waren vragen die het gevoel van Mallorca bij vlagen onderbraken. En zelfs toen de witte rook door de schoorsteen steeg, bleef er een raar gevoel hangen: zeker die zelfde avond en dag erna.

De vakantie zelf was precies wat we ervan gehoopt en verwacht hadden. Voor de 2e keer in 4 jaar waren we weer terug in Spanje. En voor de eerste keer sinds diezelfde 4 jaren gingen we weer op pad! We hebben in zo'n 9 dagen ruim 700 kilometers over het eiland gecrossed. Ons hotel lag op nog geen 4 kilometer van zowel Palma als het vliegveld, in een rustig plaatsje. De eerste dag zijn we eventjes naar onze vorige vakantiebestemming op Mallorca gereden maar daarna begon het echte werk. Naar Valldemosa en omgeving, dwars door de bergen. Mooie vergezichten, Spaanse sfeer en door een vergissing van de chauffeur (ik dus) een spannend avontuur onderweg toen we op een wel heel steile, heel smalle en heel bochtige weg belandden. Op deze zelfde weg zijn we ook nog gekeerd, waarbij de temperatuur in de auto die van een goedwerkende sauna benaderde! Voordat we dit hoogste punt bereikt hadden, waren beide spiegels van de huurauto al ingeklapt om door te kunnen rijden...... Eind goed al goed en aan het einde van de weg wachtte een koud biertje, dus wat kan je nog gebeuren?

Een van de figuurlijke hoogtepunten van deze vakantie was ons bezoek aan het huis van Miro. Zijn huis, zijn atelier, zijn 2e atelier, zijn tuinen en zijn museum. Geweldig zeg! Wat een mooie locatie voor een kunstenaar en wat een geweldig atelier. Hij heeft dit alles als zijn nalatenschap zo willen houden en het was sjiek om te zien. Qua entreekosten is hier niks van te zeggen: € 6,- per persoon! En als je niet flitst mag je ook nog overal foto's van maken. Jacky was helemaal in haar nopjes: zo dicht bij de bron van inspiratie van een van haar meest-favoriete kunstenaars (naast Niki, Matisse, Kandinsky, Gaudi en Picasso). Ze ging er dan ook helemaal in op. Op deze plek is ze gevallen voor zijn kunst! Of viel ze daar voor mij? Hoe dan ook: helaas viel ze letterlijk. Op een afstapje van zo'n 2 pakjes vloeitjes hoog ging ze vervelend onderuit. De schrik zat er flink in maar gelukkig liep ze met haar EVO (beugel), want anders was ze waarschijnlijk niet met alleen de schrik, wat schaafplekjes en een iets dikkere knie weggekomen.

We hebben van alles gezien: van flinke bergen tot hoge kliffen en van bosrijke delen tot vlakte vol met prachtige margrieten en klaprozen. We hebben genoten van de lokale brandy, Mallorcaanse gerechten en de gastvrijheid van de eilanders, zoals ze door de Catelanen worden genoemd. De echte Mallorquines zijn trots op hun eiland en trots op hun taal. Zoals je ziet zijn ze ook trots op hun keuken: iedereen kan en mag zien wat daar gebeurt! Al met al een heerlijke vakantie, maar ..... Hoe meer we richting vertrek kwamen, hoe dichterbij het onderzoek kwam dat Jacky nog voor de boeg had.

Op vrijdag, nee niet de 13e maar de 27e deze keer, moest ze zich om 10 uur in het Orbis ziekenhuis melden. Daar stond haar een maag- en darmonderzoek te wachten: gelukkig voor haar wel onder narcose.Als een berg zag ze er tegenop: steiler, hoger dan die berg in de buurt van Fornalutx (zouden Asterix en Obelix daar ook zijn geweest?). En hij slingerde haar minstens net zo stevig heen en weer! Het onderzoek viel eigenlijk best wel mee. Bij binnenkomst kon ze direct door het bed in en richting OK. Na een uurtje was ze via de uitslaapkamer weer terug op de dagverpleging. De verpleging die liet het ook in het Orbis afweten! Zelf moeten vragen of ze eindelijk wat mocht drinken en eten en later ook weer zelf moeten vragen wanneer ze weer naar huis mocht. 'Oh, dat mag nu wel hoor!' was de reactie van de verpleegkundige. Als advies tegen de pijn kreeg ze '2 paracetamolletjes'  mee. Wat er gebeurd of gedaan was, wisten we niet. De uitslag mochten we 9 mei op komen halen: die afspraak stond al vast.

Thuisgekomen ging het wel aardig .......... tot ongeveer 21 uur 's avonds. Toen kwam de pijn vies opzetten. Twee paracetamolletjes later veranderde er niets. Toch de nacht maar in: slapen doet immers wonderen, tenminste soms! In dit geval niet dus zaten we de volgende ochtend rond 10 uur weer bij de SEH in het ziekenhuis. De internist en zijn gevolg waren bij lange na niet zo vriendelijk als Keulen, de behandelaar van Jacky, maar ja: die was op vakantie. Er bleek geen perforatie te zijn dus dat viel mee. Wel bleek dat er tijdens de scopie 2 poliepen waren verwijderd en dat geeft natuurlijk een wond. Wel handig om dat te communiceren, maar dat zit waarschijnlijk niet in het vergoedingenpakket van de IZA (of toch gewoon niet in hun opleiding?). Nadat we de arts duidelijk gemaakt hadden dat paracetamol niet werkt bij iemand die net 4 jaar morfine-achtige pijnstillers gebruikt heeft, kreeg Jacky wat sterker spul voorgeschreven (een bijna-paardenmiddel). Alleen was de dosis daarvan wat laag ingeschat. Gelukkig is er voldoende kennis en ervaring in huis, dus dat probleem hebben we zelf getackeld.

De rust in huize Willemsen is inmiddels weer aardig terug gekeerd. De pijn is de deur uit en de uitslag komt deze week. Nog even wachten dus en dan weten we meer. Tot die tijd kijken wij gewoon weer naarstig op internet. De volgende vakantie naar Mallorca kan weer worden geboekt: we hebben veel gezien maar nog lang niet alles ........

Waar zijn m'n bretels?

...... want mijn broek zakt weer af! Vorige week was ik bij de politie in Tegelen. Aanleiding was een aanvullende verklaring die ik bij de politie in Stein had afgelegd. Stein om twee redenen: ten eerste dichter bij dan Tegelen als je in Landgraaf woont en al helemaal als je daar werkt. Twee: omdat ik niet al te veel vertrouwen meer heb in de politie van de basiseenheid Tegelen dan wel het district Venlo. Dit laatste heeft te maken met hun zorgvuldigheid in dossiervorming en communicatie.

Vorige week kreeg ik van een vriendelijke mevrouw te horen dat de zaken tegen onze ex-huurders geseponeerd waren. Tevens wist zij mij te vertellen dat de parketsecretaris het niet noodzakelijk had geacht om ons daarover te informeren. Hoe zij dat wist? Heel simpel! Waar ik bij was heeft zij contact gezocht met het OM en die lieten haar dat weten! Eenvoudiger kan het toch niet, of wel? Omdat de parketsecretaris niet te spreken was, moest zij mij het antwoord op de 'waarom' vraag schuldig blijven. Ze beloofde mij om dit na te vragen en alsnog via de mail te laten weten.

Nu is geduld niet mijn sterkste kant dus vandaag zelf maar eens 'op het toetsenbord' geklommen. Een mailtje gestuurd naar de politie Limburg Noord: dat kan tegenwoordig via internet! En ik kreeg nog snel een reactie ook. De politie liet mij weten dat uit de stukken blijkt dat er wel degelijk een brief aan mij zou zijn verstuurd. Wel degelijk zou zijn! Ofwel ''wel degelijk is dat ofwel 'zou zijn', is het volgens mij. Dit is net zoiets als een beetje zwanger (of een beetje steriel, zoals we vroeger op de OK zeiden). Maar goed, de politie is er om op te letten en niet om foutloos Nederlands te spreken. Ik heb ook liever dat ze waakzaam en dienstbaar zijn en daarmee af en toe een taalfoutje maken ...........

Mijn eerste reactie was dan ook 'kunt u mij dan een kopie bezorgen van de brief die wel degelijk naar mij zou zijn gestuurd'. De reactie hierop was kort: daarvoor kunt u telefonisch contact opnemen met de informatiebalie van Justitie in Roermond. De eerlijkheid gebiedt mij wel te melden dat daar een telefoonnummer aan was toegevoegd. Omdat ik uiteindelijk toch liever praktisch ben dan principieel heb ik dit nummer gebeld.

Omdat ik af en toe ook best wel wat geduld heb, heb ik zelfs drie maal gebeld en de telefoon langer dan voor mij gebruikelijk over laten gaan. Reactie: nul, noppes, nada, njiente. Niemand nam op, geen bandje, geen voicemail en qua tijdstip (rond 11 uur) ook geen pauze, lijkt mij.

Dus nu maar weer een bericht naar Limburg Noord met vragen als wat is nu waar, waarom zegt de een dit en de ander dat, hoe kan dit alles en bovenal 'stuur me nu eens niet van het kastje naar de muur' maar geef gewoon eens antwoord. De moed zinkt me hiervan in de schoenen: hetzelfde niveau als waar mijn broek zich bevindt. Waar zijn m'n bretels?

Hoe krom is recht?

Gisteren voelde ik spontaan een nieuw blog opkomen. Dit was vlak na mijn bezoek aan de politie in Tegelen waar ik dankzij de rug- en armleuningen aan mijn stoel niet spontaan achterover gevallen ben. Maar laat ik proberen bij het begin te beginnen.

Ik heb al een aantal blogs geschreven over onze, nog altijd niet verkochte, woning in Tegelen. Duursport, Over krom recht en lange adem en Van stuurlieden en halfvolle kracht zijn hier onderdeel van. Daar voeg ik deze nu aan toe. Na het debacle van onze verhuurde woning volde een proces van herpakken, woning laten herstellen en naar de rechter om het huurcontract te ontbinden. Naast ontbinding van de huurovereenkomst had de gang naar de rechter nog een doel: het verhalen van onze schade. Omdat Dijonne Backus en Robin Sedmak niet op te sporen waren (adresgegeven in onderzoek heet dat) volgde een verstekvonnis. De huurovereenkomst kon worden ontbonden en Robin en Dijonne werden beiden hoofdelijk aansprakelijk verklaard voor alle geleden en nog te lijden schade.

Mooi zo'n vonnis maar wat dan? De daders, ehh sorry, ex-huurders waren onvindbaar voor de politie en het OM; dus dat schiet niet op. Bovendien is de vraag dan nog hoe veren van een kale kip te plukken, maar zo ver was (en is) het nog niet. Van de politie vernamen wij niks meer: geen stand van zaken, geen mededelingen of het onderzoek nog gaande was: niks, noppes, nada! Zelf heb ik af en toe nog wat gevraagd en op een moment ging mijn mobiele telefoon. Dit was op 20 januari 2010: nu iets meer dan 2 jaar geleden. De vraag was 'mag ik Dijonne even spreken'. Navraag leerde dat ik met de politie van de basiseenheid Tegelen sprak. Mijn nummer stond in het strafdossier genoteerd als het nummer van onze ex-huurder. Lekker dossier dacht ik toen en dit liet ik ook merken. Dit was de laatste keer dat ik wat van de politie in Tegelen hoorde. En nu ik dit zo schrijf, bedenk ik me ineens dat dit niet alleen de laatste maar überhaupt de eerste keer was dat ze contact met ons zochten ....................

Eind vorig jaar zat er een vogeltje bij ons op de vensterbank. Dit vogeltje liet weten dat Robin Sedmak zich weer in Venlo gevestigd had. Gezien mijn grenzeloos vertrouwen in de politie in Tegelen besloot ik maar om bij de basiseenheid Stein een aanvullende verklaring af te leggen. De politieman die deze verklaring afnam liet mij weten dat ik ook nog een artikel 12 verzoek kon doen op basis van het wetboek van Strafvordering. Dit zou mogelijk tot vervolgactie leiden.. En op mijn verzoek nam hij aanvullend in deze verklaring op dat ik een dergelijk verzoek aan de rechtbank in Den Bosch ging richten. Het zal je niet verbazen dat ineens vorige week mijn telefoon ging: de politie van de basiseenheid Tegelen! Of ik een afspraak wilde maken voor een gesprek.

Een gesprek ga ik zelden uit de weg, dus ik gisteren naar Tegelen. Een vriendelijke mevrouw nam mij mee naar een van de kamers en vroeg mij wat ik wilde weten. En ik maar denken dat ze mij wat gingen vertellen, maar goed. Mijn vragen waren in de trend van loopt het onderzoek nog, zijn Backus en Sedmak al gehoord, hoe staat het er mee en er voor. Ik wist van een ander vogeltje al dat dit duo naast onze woning hun groene vingers ook hadden gebrand aan een door hen gehuurde woning in Beesel. De mevrouw liet mij weten dat ze beiden aan die woning in Beesel hadden kunnen koppelen door DNA-sporen die in die woning aangetroffen waren. Knap, dacht ik, want dan moet je DNA materiaal van de mensen hebben om mee te vergelijken. En dat heeft het OM toch echt niet van iedereen ............... hoop ik! Ik liet weten dat ik ze ook aan onze woning kon koppelen: er was immers een getekend huurcontract, maar goed. Ik kijk waarschijnlijk te veel CSI, Criminal Minds en meer.

Beide boefjes waren inmiddels weer boven water. Sterker nog, Dijonne was medio 2011 al door politie cq OM gehoord. Voor Robin geldt dat hij ergens eind 2011 eveneens is gehoord. Beiden hebben verklaringen afgelegd, kreeg ik te horen. Da's mooi, dacht ik en wachtte op wat zou gaan komen. Beiden hebben onafhankelijk van elkaar verklaard dat zij gedwongen waren om de woningen te huren en er hennepplantages in te (laten) maken. Onder dwang van onder meer een vuurwapen hebben zij dit gedaan, evenals zij daarvoor vervalste werkgeversverklaringen en loonstroken gebruikt hebben. Deze dwang was niet niks en de bedreigers en dreigementen logen er niet om, zo verklaarden zij. Namen noemen van de bedreigers was voor hen niet mogelijk, zo vernam ik van de politie, want dat zou levensgevaarlijk voor 'mijn duo' zijn!

Door deze bedreigingen konden zij niet anders. Tsja, liet ik de medewerkster van politie weten, maar als je bedreigd wordt dan ga je toch naar de politie. Daar zijn jullie toch ook voor, vroeg ik na. Dit werd door haar bevestigd. 'En verder?' vroeg ik door. Op dat moment was ik blij met de eerder genoemde leuningen! Want wat bleek? De zaak tegen Dijonne is op 2 september 2011 al geseponeerd en die tegen Robin op 15 december 2011. Normaliter krijg je daar van het OM nog wel bericht van maar in dit geval had de parketsecretaris besloten dat hierover geen bericht uit hoefde te gaan in onze richting. Dat is toch echt fraai! De reden hiervan kon zij mij op dat moment niet geven, maar deze wordt me nog gemaild ............

Voor ons betekent dit nu dus toch echt het artikel 12 verzoek in gaan dienen en alsnog vragen om strafvervolging. Te meer omdat wij onze civiele claim, inmiddels opgelopen tot ongeveer € 65.000,-, toch graag bij de ex-huurders in rekening willen brengen. Daarvoor moeten we nog wel het daadwerkelijke gedingbedrag vast laten stellen. En dan maar hopen dat beide mensen onderwijl niet in een schuldsaneringstraject terecht komen, waarmee wij het recht op onze civiele claim mogelijk ook nog kunnen zien verdwijnen.Het zal toch niet???

Hoe krom kan recht zijn? Het OM besluit beide zaken te seponeren, wij horen niets, storten ons steeds meer in de schulden en zijn de woning nog altijd niet definitief kwijt. Robin en Dijonne lopen gewoon rustig rond, krijgen wellicht een uitkering van onze belastingcenten en straks misschien ook nog schuldsanering: wederom op onze kosten. En wij? Wij tobben verder, proberen financieel en emotioneel de kop boven water te houden en moeten het verder zelf maar uitzoeken. Ik kon het dan ook niet laten bij het verlaten van het politiebureau. 'Ik denk dat ik maar iemand ga zoeken die mij dwingt om succesvol een bank te beroven. Want onder dwang, mag dat'!

Gezocht: verklaring die ons duidelijk maakt dat dit toch ook echt recht is. Tevens gezocht: tips, trucs, wettelijke kaders en meer die het mogelijk maken om, in geval van schuldsanering, onze civiele claim met betrekking tot de schade toch overeind te kunnen houden.

Daar kom ik niet meer mee, zou mijn schoonvader hartgrondig hebben gezegd! En met hem velen, schat ik zo in. Of ............... ben ik nu gek?

Kosmonaut maakt harde landing

'Wat is dit nu weer' hoor ik je al bijna denken. Ik ga het uitleggen, maar ik baal er wel van. Vorig jaar poste ik op 24  december een blog met als titel  kaat, naat en sjuuverig'. Daarin schreef ik onder meer iets over mijn slaaponderzoek in Lanaken, met als conclusie 'milde vorm van slaapapneu'. Een woord dat door mij inmiddels is verbasterd tot slaapneu.

Na de diagnose milde apneu met te weinig diepe slaap en nagenoeg geen REM-slaap, is een robbertje gestoeid met onder meer de zorgverzekeraar. Met als eindresultaat in september een MRA oftewel mandibulair repositie apparaat. Dat is sjiek voor een bitje dat je onderkaak naar voren plaatst. Dit doe je in voor het slapen gaan en heeft als doel een vrijere luchtweg creëren waardoor je meer aan slapen en uitrusten en minder aan snurken toe komt. In een deel van de gevallen is dat afdoende en kun je weer jaren vooruit. Naast het advies voor een MRA kreeg ik nog een aantal adviezen mee van m'n pneumoloog:

• niet op je rug slapen (wat ik al nooit deed);
• geen alcohol 2 uur voor het slapen (lukt ook redelijk);
• niet roken (sigaren tellen niet);
• afvallen.

Los van dit alles, geeft alleen de naam van de MRA al veel vertrouwen: Moses!

Om zeker te weten of een MRA helpt, is uiteraard een nieuw slaaponderzoek nodig. Voor de zekerheid ben ik ook maar wat op mijn gewicht gaan letten. Op het moment van herbeoordeling was ik zo'n 12 kg kwijt (en ook nog eens zo'n 12 kg te gaan .........). Roken doe ik sporadische en met mijn afvalrace is ook het

bier in de ban. Rest nog heel af en toe een glas single malt whiskye: moet toch kunnen. Vol goede moed, goede voornemens en vertrouwen toog ik op 6 december weer naar het ziekenhuis in Lanaken.
Na aankomst wordt je mooi opgetuigd om 's nachts optimaal in de gaten gehouden te worden. Mijn collega reageerde op dit aanzien heel spontaan: kosmonaut! Vandaar deel 1 van de titel van deze post. En eerlijk gezegd, snap ik zijn reactie wel, maar oordeel vooral zelf.

Na het optuigen volgt een hele tijd gewoonweg niks. Wachten tot het tijd wordt om te gaan slapen. En omdat je als kosmonaut je cockpit of capsule niet wilt verlaten, doe je dat liefst zo vroeg mogelijk. 

Dat betekent dus ergens rond 22.00u. Aldus geschiedde en ik vraag me als 100% buikslaper nog altijd af hoe ik die nacht ook weer daadwerkelijk op m'n buik gelegen kan hebben. Wellicht deels op de zij maar gezien de afdrukken de volgende ochtend toch echt merendeels in de voor mij gebruikelijke houding.

Al met al ging ik dus vanochtend vol goede moed weer richting Lanaken om de resultaten van het slaaponderzoek op te halen. Sinds september slaap ik voor mijn gevoel weer prima. Volgens Jacky snurk ik helemaal niet meer, ik word redelijk uitgerust wakker en ik droom weer: full colour en 3D! Al met al tekenen dat ik niet alleen slaap maar ook diep slaap en uitrust en bijtank.

De statistieken denken daar dus heel anders over. Er was inderdaad spraken van een normale hoeveelheid diepe slaap. De REM-slaap (ook wel droomslaap genoemd) was nog niet voldoende maar wel meer dan vorig jaar. Echter, van een apneu-score van 5,6 was ik nu met stip gestegen naar 24,3! Stijging met stip is voor een echte kosmonaut natuurlijk toppie. Voor mij echter kwam dit aan als een mokerslag:

 ik was er stil van (en zij die mij kennen weten dat dit niet zo snel gebeurt). Hoe was dit mogelijk? Ook de longarts was verbaasd 'uw slaaplabo stemt niet overeen met hetgeen u zelf beschrijft en beleeft', merkte hij op. Geen zachte landing dus voor deze kosmonaut.

Nu kun je natuurlijk redeneren 'ik voel me goed, dus het gaat ook goed', maar zo simpel ligt het niet. Slaapapneu verhoogt op termijn de kans op cardio-vasculaire problemen als je het niet adequaat behandelt. De kans op een beroerte of infarct neemt dus significant toe en dat is niet zo maar wat. Afgesproken dus dat ik de MRA voorlopig gewoon blijf gebruiken. Wel ga ik proberen deze nog scherper af te stellen, zonder last van mijn kaakgewrichten te krijgen.

Over 3 maanden 'mag' ik opnieuw een nachtje overblijven bij onze
buren. Dat onderzoek zal uitwijzen of de situatie achteruit gegaan is, stabiel is gebleven of wellicht toch nog verbeterend is!

Van dat laatste ga ik om te beginnen alvast dromen. Maar, eerst eens goed wakker worden van deze harde landing!

Van fictie naar werkelijkheid

Als rechtgeaarde film-junk heb ik ook gisteren weer voor de buis gehangen. Ik weet trouwens niet of buis nog een kreet is die je mag hanteren voor een 52 inch plasma flatscreen, maar what the heck! Je snapt wat ik bedoel.

Onlangs zagen we een trailer van een voor ons onbekende film. Die sprak ons aan, zonder dat we exact wisten waar deze film over ging. Nu weten we dat wel: wat een film was dat zeg. Africa United: een absolute aanrader voor iedereen.

De film gaat eigenlijk over een heel onschuldig thema: Afrikaanse jongens die helemaal idolaat zijn van voetbal. Dudu is een negerjongetje van krap anderhalve turf hoog. Een echte regelaar en ritselaar die het goed voor heeft met zijn zusje en vrienden en zichzelf verantwoordelijk voelt voor hun geluk en welzijn. Zo is hij VN-ambassadeur en promoot condooms als bescherming tegen AIDS. Wat hij ook heeft uitgevonden is een voetbal maken met als basisingrediënt .......... een condoom. Opblazen, een plastic zak erom voor extra stevigheid en afmaken door er touw omheen te draaien.

Fabrice, zijn beste kameraad, verbetert het record bal-in-de-lucht-houden: maar liefst 502 keer! Dit wordt opgemerkt door een voetbalscout die in Afrika rondreist in het kader van het WK voetbal 2010. Fabricio zou volgens deze scout in het team moeten komen dat hij aan het samenstellen is: het Africa United team. Afrikaanse jongeren die voetbal promoten in dit werelddeel. Manager Dudu werpt zich op om er voor te zorgen dat zij samen bij de aftrap kunnen zijn. Ze gaan onderweg, vergezeld door het zusje van Dudu die dokter wil worden, en maken van alles mee.

Ze ontmoeten Foreman George die hen behoedt voor de ronzelpraktijken van jagers op kind-soldaten. Onderweg pikken ze ook nog een meisje op dat uitgebuit wordt door een blanke man met niet al te beste voornemens, en met z'n 5-en gaan ze op pad. Dudu regelt alles en koers wordt gezet richting Zuid-Afrika. De avonturen zal ik verder niet verklappen maar de rode draad is het door Dudu zelf verzonnen schitterende en bovenal pakkende verhaal over kinderen in Afrika. Fictie meets werkelijkheid.


De film pakte me om het verhaal en het gemak en de luchtigheid waarop soms zware onderwerpen aan bod kwamen. Maar het ging om meer. Het ging om het hebben van een doel en ideaal en daar gewoon, soms bijna blind, voor gaan! Het ging ook om teamgeest en samen gaan voor dat ene resultaat. Het ging om saamhorigheid, opoffering, delen van roem en onvoorwaardelijk vertrouwen in Dudu maar ook in elkaar. Iedereen gunde het Fabrice om daar in dat station te schitteren. Die schittering zou namelijk ook op de hele groep afstralen. Als dat geen teamspirit is, dan weet ik het ook niet meer.

En stiekem denk ik dan: als deze fictie nu eens werkelijkheid zou worden  ......................

Over wuivende palmen en meer

Na drie maanden weer eens een nieuw blog. De inspiratie was even op en bovendien wilde ik graag weer eens een leuk blog schrijven. Natuurlijk blijf ik sociaal en maatschappelijk betrokken en kritisch. Maar omdat ik geen enkele ambitie heb om azijnpisser of citroengezicht te worden, schrijf ik minstens zo graag over leuke dingen. En daar is het nu tijd voor!

Die wuivende palmen slaan op onze vakantie. Deze keer geen Turkije maar weer ons favoriete Spanje: Mallorca om exact te zijn. S'Arenal om nog preciezer te worden. Het ging weer stukken beter met Jacky dan de afgelopen jaren dus weer tijd voor een vakantie waarin luieren afgewisseld kon worden met doen! En dat hebben we gedaan.

De vlucht van Düsseldorf naar Palma duurt slechts 2 uur en de transfertijd naar ons hotel was slechts 20 minuten. Eenmaal op Spaanse bodem voelde dit toch weer een beetje als thuiskomen: niet te verklaren maar wel lekker! De temperatuur was lekker, de taal klonk weer vertrouwd in de oren en we konden niet wachten tot we onze eerste cerveza weer zouden ontmoeten. Cruz Campo, San Miguel, Estrella of Mahou was niet van belang: wij discrimineren immers niet.

Het hotel was niet half zo sjiek als die van de afgelopen jaren maar dat bomde ons niks. De kamers waren groot genoeg en schoon, er waren zwembaden en er waren terrassen. Maar bovenal ............ tapas-bars, strand, boulevard en meer waren op loopafstand! Ook Palma was op korte afstand. Afhankelijk van welke bus je nam, duurde de reis 30 of 55 minuten: en dat alles voor € 1,25 enkele reis per persoon. De eerste dag konden we het al niet laten: we moesten er op uit. Snel een echte cortado scoren en dan de zee zien! Wat een gevoel zeg: samen weer op pad, samen lachen, samen mensen kijken, samen wat drinken en bovenal samen genieten!

We waren natuurlijk regelmatig bij het hotel te vinden: bij het zwembad of op een van de terrassen. Daar raakten we met allerlei mensen aan de praat. Er waren daar redelijk wat Nederlanders naast Duitsers. Opvallend weinig Engelsen, nagenoeg geen Russen: wel veel Fransozen maar bovenal veel Spanjaarden. We 'mochten' dus weer aan de bak. Op dag 1 gebeurde dit al, letterlijk tussen een stel uit Madrid en een gezin uit Bilbao. Wat zeggen ze toch allemaal? Missen we niet een paar letters of hoe zit dat? Na een paar minuten kwam het gesprek langzaam op gang. Als je een Spanjaard vertelt dat je un pocito de Español spreekt en je begrijpt zijn eerste twee zinnen, wordt de emmer gewoon over je leeggegoten: je spreekt immers Spaans! Zo kwamen we aan het zwembad ook in gesprek met Roberto: Roberto Fernadez-Lopez, om exact te zijn.

Roberto was met name geïnteresseerd in Jacky. Er liep namelijk een kat op het complex die door haar Cloe gedoopt was. Deze kat kwam regelmatig naar Jacky toe, zeker als er vlees of vis in de buurt was. Roberto was gek op deze kat en wilde Cloe ook graag uit zijn eigen knuistjes laten eten. Jacky hielp hem er bij en er ontstond een heel gesprek. Over de kat, over het niet pesten van de dieren, over waar deze zou slapen en veel meer. Het spreekt voor zich dat zijn Spaans beter was dan het onze. Op enig moment kon Jacky hem niet meer volgen. Verbaasd en verward keek hij ons aan: lieten zijn nieuwe vrienden hem nu al in de steek? Ik vertelde hem dat het voor ons heel moeilijk was om Spaans te verstaan en te spreken. Wij spraken thuis namelijk Nederlands! Zijn gezicht klaarde op, hij toverde een grote lach op zijn gezicht en liet Jacky in langzaam Spaans weten 'maar ik versta je toch goed'! Zo'n menneke vreet je toch op! Of, zoals Jacky zei 'mee in het koffer naar huis'. Zijn moeder had en hield alles in de gaten en zwaaide even naar ons. Bij het weggaan liet hij ons nog weten dat hij het erg leuk vond ons te hebben gesproken. Hij hoopte dat we elkaar weer tegen zouden komen. Die opmerking snapte ik pas een dag of wat later: Roberto en zijn familie waren terug naar huis.

Het ging goed met Jacky. We liepen regelmatig naar de boulevard en verder: het weer daar doet wonderen! We besloten dus om een dagje naar Palma te gaan: met de bus. Alleen Palma is al genoeg reden om dit eiland eens te bezoeken. Zo veel mooie gebouwen, zo veel bouwstijlen door elkaar, zo veel vriendelijke mensen. Maar helaas ook minder vriendelijke mensen: de truc met de anjer is vervangen door de truc met een groen takje en helaas zagen we daar iemand instinken. Toen de vrouwen (claveleras) bij Jacky aankwamen was een oer-Hollands 'sodemieter op' voldoende om ze van ons lijf te houden. Na deze vervelende situatie, vrij kort na aankomst, hebben we een perfecte dag gehad.

Jacky had zich goed voorbereid om onze gang door Palma. De reisgids was doorgenomen en de route uitgestippeld. Als een volleerd stadsgids heeft ze ons langs allerlei bezienswaardigheden geloodst: het paleis, de kathedraal, de arabische baden en meer. Smalle straatjes, mooie pleinen, typische winkels en verborgen paleizen (figuurlijk maar ook letterlijk) waren ons deel. Hier een flesje water drinkend, daar een café con leche pakken, naast een lekkere lunch op een mooi plein achter een klooster en natuurlijk de eindstop met cerveza en tapas. Al met al een meer dan geslaagde dag. Een stad waar we zeker nog terug zullen keren. Zo veel Jugendstil, zo veel Art Deco, zo veel architectuur en Spanje in een. Moorse, Spaanse en meer bouwstijlen lopen ook hier dwars door elkaar heen.

 
Je komt ogen te kort: zo veel moois op zo'n korte afstand van elkaar. Omdat dit alles 'gewoon' in de winkelstraten ligt, struikelen kopers en kijkers bijna over elkaar: de ene zag net wat schitteren in een etalage, waar de ander net wat schitterends zag  op enkele meters hoogte. Het laat zich natuurlijk raden tot welke categorie wij behoorden...........



Al met al een schitterende vakantie. De laatste twee dagen zijn in stijl afgesloten: geen maaltijden in het hotel maar gewoon lekker op z'n Spaans: Spaans ontbijt met veel koffie, broodje halen bij de buurman van de winkel waar de touristen kopen en opeten aan het strand, biertje erbij en natuurlijk een avondmaal bestaande uit een tafel vol met tapas:

Mallorca: hasta pronto!